CENTRUM OGRODNICZNE PRACUŚ

Schodnia (k.Ozimka), ul. Brzozowa 4A, tel. 77 402 65 95, fax: 77 402 65 96
 

Pracuś istnieje na rynku ogrodniczym od 1998 roku.


Przedsiębiorstwo zaczynało od dwóch pracowników, a na dzień dzisiejszy jest zatrudnionych dwadzieścia osób stałego personelu. Pracownicy centrum ogrodniczego służą poradą i pomocą w dokonaniu właściwego zakupu.



Z roku na rok firma się rozwija na chwilę obecną do dyspozycji klientów jest 4000 tyś m2 powierzchnie sklepowej, a całość to 2,5 ha, dysponujemy również dużym parkingiem. Posiadamy w sprzedaży szeroką ofertę podłoży ogrodniczych, donic, folii, środków ochrony roślin, nawozów, narzędzi ogrodniczych, nasion, drewna ogrodowego i innych artykułów do tworzenia ogrodów każdej wielkości od kompozycji balkonowych do ogrodu w skali makro.

Nasz asortyment to ponad 30 tyś. różnych produktów.

Klient o każdej zasobności portfela znajdzie w naszym centrum towar odpowiedni dla siebie.
Dziki ogród
Powiększenie
Nurt w ogrodnictwie zapoczątkowany przez Williama Robinsona (1838–1935). Przełom w sztuce i projektowaniu ogrodów zapoczątkowany w Anglii. Autor zalecał stosowanie go zarówno do ogrodów prywatnych jak i publicznych.

Ta dzikość nie propagowała nieporządku i chaosu panującego w ogrodzie oraz stosowania wyłącznie gatunków rodzimych – dziko rosnących. Była to natomiast sztuka mieszanina roślin dzikich oraz uprawianych (także tropikalnych i subtropikalnych), które mogły przetrwać na dworze cały rok, w warunkach zbliżonych do naturalnych np. na terenach podmokłych.

Dziki ogród poprzez swoja formę miał na celu pokazanie indywidualnego piękna roślin w zależności od układu. W Niemczech idee dzikiego ogrodu propagował Karl Foerster.
Ogród francuski
Powiększenie
Charakterystyczną cechą typowych ogrodów francuskich jest regularność kompozycji, zwykle zaznaczana symetrią dwuboczną względem alejki głównej biegnącej przez środek ogrodu. Drzewa i krzewy formowano i równo strzyżono. Aleje, szpalery, labirynty i punkty widokowe układały się w ogrodowe wnętrza o różnych funkcjach.

W ogrodach barokowych niezwykle ważne były kontrast i światłocień – ich uzyskanie w praktyce polegało na zróżnicowaniu wysokości terenu w bezpośrednio sąsiadujących częściach ogrodu oraz dbałości o rozmaitość kolorystyki sadzonych roślin. Starano się tak projektować założenia ogrodowe, aby zachowywały cechy dynamiczne, zwracały uwagę swoim bogactwem kształtów i kolorów oraz efektownością i rozmiarami. Zieleń wzbogacano ławkami, fontannami, rzeźbami. Pałace, a zwłaszcza zamki, które wcześniej miały charakter obronny, stały się częścią ogrodów poprzez zabudowę na planie podkowy z dziedzińcem pośrodku (tzw. układ entre cour et jardin). Najlepszy widok na główny ogród, zwykle umieszczony za pałacem, roztaczał się z okien sali balowej pałacu. Wzdłuż osi ogrodu umieszczano elementy podkreślające reprezentacyjność – strumyk, basen, aleję lub pawilon ogrodowy. W dalszej części ogrodu znajdowały się elementy charakterystyczne dla baroku i rokoka – labirynty, gabinety, boskiety oraz teatry ogrodowe; zazwyczaj umieszczano je poza częścią parterową ogrodu.